Allaha yemin ederim ki, ölümden korktuğumu zannetmeyeceğinizi bilsem, bu namazı daha…

Ebû Hüreyre’nin (ra) şöyle dediği rivayet edilmiştir: (Uhud Savaşı’ndan sonra bazı Arap kabilelerinin Peygamber Efendimize elçiler göndererek Müslümanlığı kabul ettiklerini ve kendilerine İslâm’ı öğretecek kimseler göndermesini bildirmeleri üzerine) Resûl-i Ekrem onlara ensardan Âsım b. Sâbit (ra) komutasında on kişi gönderdi. Mekke ile Usfan arasındaki Hüdat bölgesine vardıkları zaman, onların çıkışı, müşrikler tarafında Benî Lihyân denilen Hüzeyl Kabilesi’ne haber verildi. Bunun üzerine Lihyâniler, yüze yakın okçuyu Müslümanların peşinden gönderdiler. Âsım ile beraberindekiler bunları fark edince bir yere sığındılarsa da, okçular onların etrafını çevirdi ve “çıkın ve bize kendi isteğinizle teslim olun, hiçbirinizi öldürmeyeceğimize söz veriyoruz. ” dediler. Bunun üzerine Âsım: “Ey ahali, bana sorarsanız, ben hiçbir kâfirin güvencesine itimat etmem”, dedi ve: “Allah’ım, durumumuzdan Peygamberini haberdar et!” diye dua etti. Müşrikler, Müslümanlar üzerine ok yağdırdılar ve Âsım’ı (ve yanındaki altı kişiyi) öldürdüler. Hubeyb, Zeyd b. Desine ve bir üçüncü kişi ise müşriklerin sözlerine inanarak teslim oldular. Müşrikler, bunları ele geçirdikten sonra ellerini yay telleriyle sımsıkı bağlamaya kalkışınca, üçüncü zat (Abdullah b. Târık), “işte bu, birinci hainliktir. Vallahi size teslim olmam, bu şehitler, benim için de bir örnektir. ” dedi. Bunun üzerine onu yerlerde sürükleyip baskı yaptılarsa da onlarla gitmeyi reddettiği için onu da şehit ettiler. Hubeyb ile Zeyd b. Desine’yi Bedir Savaşı’ndan sonra Mekke’ye götürüp sattılar. Hubeyb’i, Bedir Savaşı’nda Hubeyb tarafından babası öldürülen Hâris b. Âmir b. Nevfel b. Abd-i Menâf’ın oğulları satın aldılar. Hubeyb, kendisini öldürmeye karar verdikleri güne kadar Hâris’in oğulları yanında esir kaldı. Öldürülmesinden evvel Hubeyb, Hâris’in kızlarından (Ukbe’nin kız kardeşi Zeyneb’den) tıraş olmak için ödünç bir ustura bıçağı istedi, (Zeyneb de) ona usturayı verdi. Zeyneb’in gafil bulunduğu bir sırada çocuğu, Hubeyb’in yanına yaklaştı. Hubeyb’in elinde ustura olduğu hâlde çocuğu dizine oturttuğunu gören Zeyneb, (çocuğu kesecek diye) çok korktu. Kadının korkusunu sezen Hubeyb, ona, “çocuğu öldürürüm diye mi korkuyorsun? Korkma, ben bunu yapmam. ” dedi. Kadın şöyle anlatıyor: “Vallahi (ömrümde) Hubeyb’den daha hayırlı bir esir görmedim. Vallahi, bir gün onun zincir ile bağlı olduğu hâlde bir salkım üzüm yediğini gördüm. Hâlbuki Mekke’de üzüm yoktu. Bu, Hubeyb’e Allah tarafından verilmiş bir rızk idi. ” Hubeyb’i öldürmek üzere, (adam öldürmenin yasak sayıldığı) Harem Bölgesi’nden çıkartıp serbest bölgeye götürdüler. Oraya vardıklarında Hubeyb onlara, “Bana izin verin de iki rekât namaz kılayım. ” dedi. Bıraktılar ve iki rekât namaz kıldı. Sonra, “vallahi ölümden korktuğum için uzattığımı zannetmeseydiniz namazımı biraz daha uzatırdım. ” dedi ve “Allah’ım, bunların hepsini tek tek say, birer birer canlarını al ve hiçbirini sağ bırakma!” diye beddua ettikten sonra şu beyitleri okudu: Müslüman olarak öldükten sonra, Allah yolunda olduktan sonra, Nasıl öldürüldüğümü asla dert etmem, Bu parçalanmış bedenimle, eğer dilerse O, O’nun rahmetinden başka yere gitmem. İşte, böylece Hubeyb, idam edilecek her Müslüman için namaz kılma sünnetini (âdetini) ortaya koymuş oldu. Resûlullah, Hubeyb’in uğradığı musibeti günü gününe ashâbına haber vermişti. Âsım b. Sâbit’in öldürüldüğünü haber alan Kureyş’ten bazıları, cesedinden onu tanıtacak bir parça getirtmek üzere adam gönderdiler. Çünkü Âsım b. Sâbit, Bedir’de Kureyş’in ileri gelen müşriklerinden birini (Ukbe b. Ebû Muayt’ı) öldürmüştü. Yüce Allah, kara bulut gibi bir arı sürüsü göndererek Âsım’ı o adamlardan korudu. Bu durum karşısında onlar Âsım’ın cesedinden bir şey kesip götüremediler.